Στόματα ερμητικά κλειστά

"Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος .Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα ,αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου .."    Μπερτολ Μπρεχτ

Η ρήση αυτή συνοδεύει σχεδόν όλους μας από τα φοιτητικά μας χρόνια.
Ήταν η εποχή που υποστηρίζαμε με πάθος τις συλλογικές διαδικασίες, που είχαμε την αλληλεγγύη στις πρώτες θέσεις του αξιακού μας συστήματος, που πιστεύαμε ότι το πρώτο βήμα για την επιτυχία των στόχων μας ήταν να  πείσουμε την πλειοψηφία να τους υιοθετήσει.
Στο πέρασμα των χρόνων και καθώς βρεθήκαμε, ή επιλέξαμε να εργαστούμε στα ιδιωτικά σχολεία, προσγειωθήκαμε άλλοι εντελώς ομαλά και μερικοί οδυνηρά ανώμαλα στην πραγματικότητα του εργασιακού μας χώρου.
Ενός  "εκπαιδευτικού"  χώρου όπου κατά τεκμήριο,  το πρώτο κριτήριο επιλογής δεν είναι η ποιότητα της εκπαίδευσης και παιδείας που παρέχει το σχολείο, δεν είναι το πλούσιο μαθησιακό περιβάλλον ούτε οι ευκαιρίες που δίνονται σε κάθε μαθητή να αναπτύξει την προσωπικότητα του,  αλλά η "καλή φύλαξη" και ενδεχομένως το "high" κοινωνικό status των μαθητών. Ενός εκπαιδευτικού κατά τα άλλα χώρου, όπου αν ένα μεγάλο ποσοστό των  "πελατών"  ασχολείται με το περιτύλιγμα, αγνοώντας ή ακόμη χειρότερα αδυνατώντας να αντιληφθεί τις πραγματικές προτεραιότητες  της εκπαίδευσης, τότε το σχολείο μετασχηματίζεται σχεδόν αμέσως σε εμπορικό mall όπου εκτίθενται προς αγορά οτιδήποτε μπορεί να αγοραστεί . Από σχολικές εκδηλώσεις εκδρομές και στολές σχολείου μέχρι "νέες και πρωτοποριακές μέθοδοι διδασκαλίας" με διαδραστικούς πίνακες και powerpoint παρουσιάσεις. 
Σε ένα τέτοιο χώρο, δεν είναι σε καμία περίπτωση ανεκτό οι εκπαιδευτικοί να εκφράζουν γνώμη και προβληματισμούς.  Σε ένα τέτοιο σχολείο θα συναντήσεις εκπαιδευτικούς  να  "πουλάνε" αυτά που ο ιδιοκτήτης θέλει να ακούσει , πιστεύοντας ακράδαντα ότι έτσι εξασφαλίζουν το επαγγελματικό τους μέλλον.  Θα συμβιώσεις με συναδέλφους που  "εκσφενδονίζονται" στο επαγγελματικό  στερέωμα έχοντας ως μοναδικό προσόν την ικανότητα τους να κολακεύουν και να προσκολλώνται στους διευθυντές και τους ιδιοκτήτες. Θα γνωρίσεις  εκπαιδευτικούς που  επιλέγουν να μη μιλούν κοιτάζοντας να περνούν κατά το δυνατόν απαρατήρητοι εκτελώντας πιστά εντολές . Αν είσαι και λίγο τυχερός ίσως διασταυρωθείς, για σύντομο χρονικό διάστημα,  με δασκάλους που ταλαιπωρούνται από τα νέα ερωτήματα και τις νέες προκλήσεις που ορθώνει καθημερινά η συνείδησή τους  αλλά  και που έχουν την ικανοποίηση  να βλέπουν στα μάτια τους μαθητές τους , πληρώνοντας το τίμημα να διολισθαίνουν σταδιακά στο περιθώριο των προτεραιοτήτων που το "σχολείο" βάζει.
Αυτοί οι δάσκαλοι είναι οι πρώτοι που βρίσκονται αντιμέτωποι με τις απολύσεις αυτή τη σχολική χρονιά. Εκπαιδευτικοί με δεκαετή ως επί των πλείστων παρουσία στα σχολεία, με οικογένεια,  με σημαντικούς προβληματισμούς σε εκπαιδευτικά ζητήματα, με γνώμη και τόλμη. Αυτούς αποβάλλει ο νόμος της κ. Διαμαντοπούλου. Τα οικονομικά "βαρίδια" των σχολείων επιχειρήσεων τους ενοχλητικούς που με τη στάση τους χαλάνε τη σούπα της γκλαμουριάς των ιδιωτικών σχολείων.  Θα βρεθούν άραγε συνάδελφοι να τους υποστηρίξουν αναγνωρίζοντας την προσφορά τους στον εκπαιδευτικό μικρόκοσμο του ιδιωτικού σχολείου;

Ποιός θα εργάζεται τελικά στα ιδ. σχολεία;

Ο ν. 3848/2010 προβλέπει πέρα από τις ελεύθερες απολύσεις ιδιωτικών εκπαιδευτικών με σύμβαση διετίας και μία το πολύ απόλυση, ανα βαθμίδα και ανά έτος,  εκπαιδευτικών με σύμβαση αορίστου χρόνου. Όμως καθώς ο διορισμός ιδιωτικού εκπαιδευτικού γίνεται από τον προϊστάμενο του αντίστοιχου γραφείου και η τυχόν απόλυση οφείλει να γίνεται από τον ίδιο, οπότε το γεγονός ότι ο εργοδότης καταγγέλλει τη σύμβαση εργασίας δεν επιφέρει αυτομάτως και την απόλυση του ιδιωτικού εκπαιδευτικού.
Εδώ λοιπόν είναι το κρίσιμο σημείο, καθώς για να υπογράψει ο προϊστάμενος την απόλυση πρέπει να υπάρχει απόφαση από το αντίστοιχο υπηρεσιακό συμβούλιο (ΠΥΣΠΕ ή ΠΥΣΔΕ).  Τώρα, καθώς ο νόμος δεν διευκρινίζει αν οι απολύσεις αυτές πρέπει να αιτιολογούνται ή να είναι αναιτιολόγητες και καθώς το υπουργείο αποφεύγει να εκδώσει σχετική διευκρινιστική εγκύκλιο, όλο το βάρος  για τον τρόπο εφαρμογής του νόμου πέφτει στα ΠΥΣΠΕ και ΠΥΣΔΕ , τα οποία καλούνται να αποφασίσουν μεν κατά περίπτωση, πλήν όμως οι αποφάσεις τους δεσμεύουν κατά κάποιο τρόπο και τα επόμενα ΠΥΣΠΕ και ΠΥΣΔΕ που θα χρειαστεί να αποφασίσουν για ανάλογες απολύσεις. Τα υπηρεσιακά συμβούλια απαρτίζονται από τον  προϊστάμενο εκπαίδευσης της σχετικής Διεύθυνσης , δύο προϊστάμενους γραφείων και  δύο αιρετών εκπρόσωπων της ΟΙΕΛΕ..
Συνεπώς οι αποφάσεις των υπηρεσιακών συμβουλίων είναι κρίσιμες. Αν υπάρξει έστω και μια απόφαση που να υποχρεώνει τον ιδιοκτήτη να αιτιολογήσει, σύμφωνα με τη σχολική νομοθεσία, την απόλυση ιδ.εκπαιδευτικού  τότε ανοίγει ο δρόμος για την de facto ερμηνεία του νόμου καθώς υπάρχει πάντα  το ενδεχόμενο να κριθεί η απόλυση παράνομη και έτσι να επιστρέψει ο εκπαιδευτικός στο σχολείο του. 
Είναι κρίσιμο τώρα που ο νόμος θα εφαρμοστεί για πρώτη φορά, να δημιουργηθεί ένα "δεδικασμένο" ευνοϊκό όχι μόνο για τους εκπαιδευτικούς αλλά τελικά και για τα ίδια τα ιδιωτικά σχολεία. Μπορεί να φαίνεται οξύμωρο αυτό αλλά είναι αληθές.  Αν οι σχολάρχες  χρησιμοποιήσουν τη πρόβλεψη του νόμου για να απαλλαγούν από εκπαιδευτικούς με μεγάλη εμπειρία μόνο και μόνο για να μειώσουν το μισθολογικό τους κόστος, αν τους επιτραπεί να απομακρύνουν αδικαιολόγητα τους εκπαιδευτικούς που διαθέτουν γνώμη και επιπλέον έχουν και το θάρρος να τη διατυπώνουν, αν τους δοθεί η δυνατότητα να πετούν στο δρόμο οποιονδήποτε εκπαιδευτικό δεν σκέπτεται με κριτήρια κόστους-κέρδους, τότε τα σχολεία απονευρώνονται από κάθε ζωντανό κύτταρο και μετατρέπονται βαθμιαία σε μικρομάγαζα με αποκλειστικό μέλημα την μαζική παραγωγή " θλιβερών "αριστούχων" αποφοίτων, μεγαλομένων μέσα σε ένα προστατευόμενο και πλήρως ελεγχόμενο περιβάλλον, ικανών μόνο να εκτελούν τις εντολές των "ανωτέρων" τους.